Li estis konata kiel stelo en la verdula mondo. Neniu kredis, ke li povus ŝteli ion ajn. Tamen montriĝis, ke li estas tiel avida je la verda koloro, ke li kleptomanie ŝtelis iun ajn objekton kiu estis kolorigita per la verda koloro. Li tiel freneziĝis pri la verda koloro, ke li eĉ ŝtelis la verdan koloron en la komputiloj de ĉiu verdulo en la mondo, ne grave ĉu ili parolas la Internacian Lingvon aŭ ne.
Nun mi rakontu kiel li agis por ŝteli la verdan koloron de la esperantaj simboloj, ekzemple la Esperanta Flago, kiuj post la ŝtelo nur estas montrataj kiel nigra-blankaj bildoj.
Tre frue en la mateno li alvenis al la oficejo de UEA kaj tie li kaŝe eniris en la ĉambron kie la oficista komputilo troviĝas. Kun avida mieno li konstatis, ke troviĝas abundo da libroj kun verdaj kovriloj. Li unue metis la librojn kun verdaj kovriloj en la sakon kiun li kunportis. Poste li prenis, el alia sako, ekvivalentajn ekzemplerojn kun nigrablankaj kovriloj kaj metis ilin en la librobretaron.
La fia verdulo travivis ian krizon kiun oni povus nomi la “verdkolora sindromo”. Nu, onidire, krizo tre ofte estas indiko pri baldaŭa resaniĝo.
Kara leganto, vi atentu, ke ankaŭ troviĝas (en la verdula lingvo) la vorto “kriso”, kiun oni uzas kiam oni celas malajan ponardon kun zigzagforma klingo. Do estas ege grave, ke vi elparolas la vortojn “krizo” kaj “kriso” klare kiam vi parolas la Internacian Lingvon (ILO), kiu ja estas la ĝusta nomo de la lingvo, kiun oni kutime nomas: Esperanto.
En Esperantujo oni pigre nomas “La Fia Verdulo”-n “Lafivo”. Lafivo opinias, ke nur li komprenas kiel oni esprimu sin per ILO kaj tial li ankaŭ okupas sin pri kritikado de libroj, kiujn li plej ofte, pike, nomas “libraĉoj” pro tio ke la verkinto de la libro ne sekvis la samajn principojn kiel li, kiam oni esprimas sin per ILO.
Lafivo estis tiel miopa pri sia altega lerteco pri ILO, ke li tute forgesis, ke ekzistas abundo da ordinaraj uzantoj de ILO kiuj uzas ILO-n same malprecize kiel sian nacian lingvon. T.e. oni pigre forigas (elizas) vortojn kaj lasas al la aŭskultanto / kunparolanto mem, konscie aŭ subkonscie, kompletigi la frazon je malkodigo de la parolataj vortoj en sia cerbo. La plej stranga afero estas, ke Lafivo ne rimarkis kiam li mem esprimas sin malklare.
Nu, parolante pri pikanta recenzisto eble estas interese scii, ke “aleno”, laŭ PIV, priskribas rektan aŭ kurban stangeton uzatan de ledlaboristo aŭ ŝuisto por fari truojn je stebado, tio estas je kunkudrado de, ekzemple, du ledpecoj. Do, kaj la vorto “kriso” kaj “aleno” indikas pikilojn aŭ truigilojn, aŭ, se ili estas uzataj je bestoj aŭ homoj, vundigilojn.
Nu, ni reiru al la rakonto pri kiel Lafivo ŝtelis la verdan koloron de la esperantosimboloj tutmonde.
Enirinte la oficejon li ŝaltis la komputilon de la oficisto kaj per kelkaj tre lertaj trukoj li alvokis la operaciumon kaj registris virusprogramon kiu nuligis la kolorojn blua, flava kaj ruĝa en la komputiloj al kiuj la oficisto sendos siajn, laŭ Lafivo, lingvaĵe aĉajn mesaĝojn.
Do, nun vi scias la kialon, kial ĉiuj verdaj simboloj por ILO nur estas montrataj nigreblankaj.
S-ro Espondo